Beeld in Tuin

Jean-Pierre Paeleman hanteert met verve de archetypische taal. Zijn opleiding architectuurtekenen speelt hierin prominent mee; Jean-Pierre Paeleman bouwt en verbouwt, construeert en componeert zijn beeldende vormen met afgelijnde bouwstenen tot een expressief geheel, met pinnige en puntige uitsteeksels, aaibare rondingen demonische totems met een gestroomlijnde, haast biologische kracht, die inderdaad doet denken aan de stierenkoppen van Picasso. Al zijn beelden zijn gedekt en bedekt met een gladde, glazuren huid of een gespannen vel, die her en der met afgelijnde leurenvlakken wordt geaccentueerd. Er zijn in dit werk reminiscenties aan  het werk van Niki de Saint-Phalle, waarmee hij toch de organische vormentaal gemeenschappelijk heeft, en natuurlijk is ook Henry Moore niet veraf, de best bekende architect van de menselijke ronding. Je mag evengoed denken aan de erfijnde lijnen van Miró, of aan de groteske maar beheerste waanzin van Jeroen Bosch.

Advertenties